اقتصاد با دلار امریکا چگونه رقم خورده است

دلار آمریکا ایالات متحده آمریکا است. کنگره ایالات متحده آمریکا در ۶ ژوئیه ۱۷۸۵ دلار را پول رسمی آمریکا تصویب کرد. ششم ژوئیه سال ۱۷۸۵کنگره آمریکا (که در آن زمان، تنها یک مجلس بود) به اتفاق آرا دلار««Dollar را واحد پول آن کشور قرار داد. پیش از استقلال ایالات متحده یعنی در ۴ ژوئیه ۱۷۷۶، پول انگلستان (لیره) در ۱۳ مهاجر نشین انگلیسی آمریکای شمالی رایج بود. در جریان انقلاب، آمریکائیان سکه نقره‌ای اسپانیا به نام «دلار» را که در مکزیک رایج بود وسیله داد و ستد قرار داده دادند و به همین دلیل نام پول ملی خود را «دلار» گذاشتند. سکه دلار نقره‌ای از قرن چهاردهم بیش از سه قرن به نام تالر، دالر، تلار و دلار» در اروپا رایج بود که اسپانیایی‌ها آن را حفظ کردند و به مستعمرات خود در قاره آمریکا منتقل ساختند. اس با خط عمودی«$» که علامت بین‌المللی دلار است نیز از اسپانیایی‌ها اقتباس شده که پول خود را با علامت P (پی) مشخص می‌کردند و این "P" در آمریکای شمالی به تدریج و در جریان نوشتن به شکل «$» درآمد.
مرکزیت دلار به عنوان ارز ذخیره ی جهانی این امتیازات چشم‌گیر را به اقتصاد امریکا داده‌است. امریکا ضمن داشتن کسری تراز پرداخت‌های عظیم، می‌تواند هزینه و سرمایه‌ی مصرفی را فراتر از تولید داخلی تامین کند و به سرمایه‌گذاری‌هایی دست زند که بسیار بیشتر از اندوخته‌های داخلی آن است، زیرا خارجی‌ها علاقه‌مندند دارایی‌های خود را به دلار افزایش دهند.
ارسال شده در دسته‌بندی نشدهجمعه ۲۹ فروردين ۱۳۹۳ | 10:40 pm |  | پاسخ دهید:

تاریخچه طلا و قیمت آن در جهان

طلا یا زَر با نشان شیمیایی Au نام یک عنصر است. طلای پالوده فلزی با رنگ زرد روشن، براق و به صورت سنتی چشم گیر است که این به دلیل اکسید نشدن در هوا و آب است. از نظر شیمیایی، طلا فلزی واسطه است که در گروه ۱۱ جدول تناوبی جای دارد و یکی از کم واکنش ترین عنصرهای جامد در شرایط استاندارد است. پس می‌توان این فلز را به صورت خالص در طبیعت به صورت دانه‌ای یا تکه‌ای در میان سنگ‌ها، کانی‌های بلوری شده و مواد ته نشینی آبرفتی پیدا کرد. همچنین در میان کانی‌ها به صورت ترکیبی با دیگر عنصرها بویژه تلوریم دیده شده اما فراوان نیست. نماد شیمیایی این عنصر، Au از نام لاتین آن aurum به معنی «درخشش سپیده دم» گرفته شده‌است.[۱]
طلا در برابر بیشتر اسیدها پایدار است اما در تیزاب سلطانی (نیترو-هیدروکلریک اسید) حل می‌شود دلیل برگزیدن نام «تیزاب سلطانی» برای توانایی حل کردن طلا است. افزون بر این طلا در محلول‌های آلکالینی سیانور که در معدن کاری کاربرد دارد، و در جیوه با ساخت آلیاژ ملغمه هم حل می‌شود. نیتریک اسید که توان حل کردن نقره و فلزهای پایه را دارد در برابر طلا ناتوان است. این ویژگی نیتریک اسید در آزمون اسید برای شناسایی و تایید طلا به کار می‌آید.
از ۲۰۰۹ به این سو، روی هم رفته ۱۶۵٬۰۰۰ تُن طلا از معدن‌ها بدست آمده‌است.[۲] چیزی نزدیک به ۵٫۳ میلیارد تروی اونس (troy ounce) یا ۸۵۰۰ مترمکعب که ۵۰٪ آن در گوهرسازی، ۴۰٪ در سرمایه گذاری و ۱۰٪ در صنعت به کار رفته‌است.[۳]
علاوه بر سرمایه گذاری مالی و کارهای پولی، شکل‌پذیری بالا، پایداری در برابر خوردگی و واکنش پذیری پایین این عنصر باعث می‌شود که این عنصر کاربرد فراوانی در زمینه‌های گوناگون داشته باشد. رسانایی الکتریکی بالای طلا در سیم کشی برق به کار می‌آید. افزون بر این طلا در دندان‌پزشکی، الکترونیک و تولید شیشه‌های رنگی کاربرد دارد.
طلا شکل کریستالی ویژه‌ای ندارد (اصطلاحاً آمورف یا بی شکل). در طبیعت معمولاً در میان سنگهای آتشفشانی و گاهی در میان رسوبات رودخانه‌ای و دریاچه‌ای یافت می‌شود. در سنگهای آتشفشانی به شکل دندریتی دیده می‌شود و در رسوبات به صورت دانه‌های ریز و درشت. اولین و بارزترین مشخصهٔ طلا، رنگ زرد و برق فلزی آن است. اما در موارد بسیار زیادی ممکن است با طلای ابلهان یا پیریت اشتباه گرفته شود. مهم‌ترین تفاوت در زمان این تشخیص، خاصیت چکش خواری طلا است. در حالی که پیریت با ضربهٔ چکش، خرد می‌شود، طلا در برابر ضربه تنها کمی تغییر شکل می‌دهد. لازم به ذکر است طلا از نظر کریستالوگرافی در رده FCC قرار دارد.
طلا، شکل‌پذیرترین ماده‌است. یک گرم از این عنصر را می‌توان آن قدر چکش زد تا به اندازهٔ یک ورق با مساحت یک متر مربع پهن شود یا یک اونس را به اندازهٔ ۳۰۰ پا پهن کرد. برگهٔ طلا می‌تواند آن قدر نازک شود تا در پایان شفاف شود در این صورت نور گذرا از آن به رنگ آبی مایل به سبز خواهد بود چون طلا به شدت نور زرد و قرمز را باز می تاباند.[۴] چنین ورقه‌های نیمه شفافی به خوبی پرتوهای فروسرخ را باز می تاباند، این ویژگی در پوشش‌های محافظ در برابر پرتوهای فروسرخ یا پرتوهای گرمایی مانند لباس‌های محافظ در برابر گرما یا در برابر خورشید مانند لباس فضانوردان به کار می‌آید.[۵]
طلا می‌تواند با بسیاری از فلزها آلیاژ شود. این آلیاژها در بدست آوردن سختی و نرمی‌های گوناگون، دمای ذوب مناسب، پدید آوردن رنگ دلخواه و دیگر کاربردهای فلزشناسی مورد نیازند.[۶] طلا رسانای خوب گرما و جریان برق است. از نظر شیمیایی رطوبت هوا و واکنشگرهای ناب خورنده بر آن بی اثرند. به همین دلیل در ساخت سکه و گوهرسازی بسیار مناسب است و البته می‌توانند پوشش مناسب برای دیگر فلزهای واکنش پذیر باشد. دارای میل ترکیبی بسیار پایینی است و در برابر بیشتر اسید و بازها ایستادگی می‌کند. می‌توان گفت طلا عنصری حل نشدنی است هرچند که در تیزاب سلطانی می‌توان آن را حل کرد.
اکسیدهای معمول طلا عبارتند از طلای یک و سه بار مثبت یا طلا(I) و طلا(III). یون‌های طلا در محلول به آسانی کاهیده می‌شوند در صورت افزودن هر فلز دیگری در نقش عامل کاهش، می‌بینیم که فلز افزوده اکسید و حل می‌شود در مقابل فلز جامد طلا در ظرف ته نشین می‌شود.
طلای پالودهٔ باکیفیت، بی بو، بی مزه و پایدار در برابر خوردگی است.[۷] طلا چگالی بالایی دارد، یک مترمکعب از آن ۱۹٬۳۰۰ kg وزن دارد. برای مقایسه: چگالی سرب 11,340 kg/m۳ و چگالی سنگین ترین عنصر یعنی اسمیم 22,610 kg/m۳ است.
هنگامی که بیشتر فلزهای پالوده (خالص) به رنگ خاکستری، نقره‌ای یا سفید اند، طلا به رنگ زرد است. این رنگ نشان می‌دهد که چقدر الکترون‌های تراز پیوند (والانس) آزادند و در شمار انبوه به این سو و آن سو می‌روند (پلاسمون). بسامد این جابجایی‌ها در بیشتر فلزها در اندازهٔ بازهٔ فرابنفش است اما برای طلا در بازهٔ نور دیدنی (مرئی) می‌افتد. این به دلیل اثرهای نسبیتی-کوانتومی در ابر الکترونی پیرامون اتم طلا است.[۸][۹]
آلیاژهای رنگی طلا مانند طلای قرمز را می‌توان با افزودن اندکی مس و نقره بدست آورد. مثلث کناری رنگ‌های گوناگون آلیاژهای نقره-طلا-مس را نشان می‌دهد. آلیاژهای دیگر طلا مانند نیکل و پالادیم هم در گوهرسازی تجاری مهم اند چون با کمک آن‌ها به آلیاژ طلای سفید دست می‌یابیم. افزودنی‌های دیگر مانند منگنز، آلومینیم، آهن، ایندیم و... می‌توانند رنگ‌های دیگری از طلا بدست آوردند که چندان معمول نیست و کاربردهای دیگری دارد.تنها ایزوتوپ پایدار و طبیعی طلا ۱۹۷Au است. بیش از این، طلا دارای ۳۶ ایزوتوپ پرتوزا است که همگی به صورت آزمایشگاهی پدید می‌آیند و در بازهٔ جرم اتمی ۱۶۹ تا ۲۰۵ جای دارند. پایدارترین آن‌ها ۱۹۵Au است که نیمه‌عمر ۱۸۶٫۱ روزی دارد. از همه ناپایدارتر ۱۷۱Au است که پروتون می تاباند و نیمه‌عمرش 30 µs است. بیشتر ایزوتوپ‌های پرتوزای طلا که جرم اتمی زیر ۱۹۷ دارند در اثر واپاشی آلفا، β+ و پروتون از میان می‌روند. ۱۹۵Au که با جذب الکترون از میان می‌رود و ۱۹۶Au که بیشتر با جذب الکترون (۹۳٪) و کمتر با واپاشی β- از میان می‌رود (۷٪)[۱۰]، تنها استثناهای این پدیده‌اند. همهٔ ایزوتوپ‌های پرتوزای طلا با جرم اتمی بالاتر از ۱۹۷ با واپاشی β- از میان می‌روند.[۱۱]
دست کم ۳۲ هستهٔ همپار شناخته شده‌است که جرم اتمی در بازهٔ ۱۷۰ تا ۲۰۰ داشته‌اند. در میان این بازه تنها ۱۷۸Au, ۱۸۰Au, ۱۸۱Au, ۱۸۲Au, and ۱۸۸Au همپار ندارند. پایدارترین همپار طلا ۱۹۸m۲Au با نیمه عمر ۲٫۲۷ روز و ناپایدارترین ۱۷۷m۲Au با نیمه عمر ۷ ns است. ۱۸۴m۱Au با سه واپاشی β+، گذار ایزومری (تابش گاما) و واپاشی آلفا رو به نابودی می‌گذارد. هیچکدام دیگر از همپار یا ایزوتوپ‌های طلا از سه راه واپاشی نابود نمی‌شوند.
ارسال شده در دسته‌بندی نشدهجمعه ۲۹ فروردين ۱۳۹۳ | 10:40 pm |  | پاسخ دهید:

یورو و پوند

یورو (به انگلیسی: euro)‏ (نماد: €؛ کد ایزو: EUR) یکای پول کشورهای منطقه یورو است که شامل ۱۷ کشور از ۲۷ عضو اتحادیه اروپا می‌باشد. استفاده از یورو در اول ژانویه سال ۲۰۰۲ رسماً در کشورهای آلمان، فرانسه، بلژیک، اتریش، اسپانیا، پرتغال، یونان، ایتالیا، ایرلند، لوکزامبورگ، هلند و فنلاند آغاز شد

پوند استرلینگ (به انگلیسی: Pound sterling)‏ یا بطور کوتاه پوند، واحد پول پادشاهی بریتانیا است.[۱] پوند استرلینگ معمولاً با نماد £ و یا بطور رسمی‌تر با مخفف GBP نمایش داده می‌شود.[۲]
واحد کوچک‌تر پوند پنی (به انگلیسی: Penny)‏ نام دارد[۳] ، که از صدتای آن یک پوند تشکیل می‌شود. پوند یکی از قوی‌ترین و با ارزشترین ارزها است.
نام مستعار این واحد پول در انگلستان کویید (به انگلیسی: Quid)‏ میباشد.
اکنون پوند به یکصد پنی تقسیم می‌شود اما تا سال ۱۹۷۰ پوند تقسیمات گوناگونی داشت. یک پوند برابر با ۲۰ شیلینگ بود. هر ۲ شیلینگ واحد دیگری به نام فلورین را تشکیل می‌داد. بنا براین هر ۱۰ فلورین یک پوند می‌شد. هر شیلینگ برابر با ۱۲ پنی بود در نتیجه یک پوند ۲۴۰ پنی می‌شد. تقسیمات واحد پول بریتانیا به این موارد محدود نبود. هر پنج شیلینگ مساوی با یک کرون بود و هر پوند به ۴ کرون تقسیم می‌شد. بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ این تقسیمات پیچیده حذف شدند و پوند بریتانیا به صورت ساده برابر با یکصد پنی شد.
ارسال شده در دسته‌بندی نشده| 10:40 pm |   | پاسخ دهید:

دلار استرالیا و کانادا

دلار کانادا(در انگلیسی: Canadian Dollar)نام واحد پول کشور کانادا است که به اختصار CND کی ا دی نامیده می‌شود.
واحد اصلی پول کشور کانادا دلار است، اسکناس‌های ۲ دلاری که هم اکنون به صورت سکه قابل استفاده می‌باشد، ۵ دلاری، ۱۰ دلاری و ۲۰ دلاری است، اما اسکناس‌های ۵۰ دلاری و ۱۰۰ دلاری نیز رایج است. سکه‌های کانادایی شامل پنی(یک سنت)، نیکل(پنج سنت)، دایم (ده سنت)، کوارتر(بیست و پنج سنت)، لونی(یک دلار) و تونی(دو دلار) می‌باشند.

دلار استرالیا (در انگلیسی: Australian Dollar) نام واحد پول کشور استرالیا است که به اختصار AUD اِی یو دی نامیده می‌شود. دلار استرالیا در کشورها و مناطق زیر نیز استفاده می‌شود: کیریباتی، جزایر نورفولک، جزایر کریستیَن [۱]. هر دلار استرالیا از یکصد سِنت تشکیل می‌شود.
سکه‌ها: پنج سنتی، ده سنتی، بیست سنتی، پنجاه سنتی، یک دلاری و دو دولاری. سکه‌های یک و دو دلاری زرد رنگ و بقیه نقره‌ای رنگ هستند. تمام سکه‌ها در یک طرف نقش ملکه الیزابت دوم را دارند.
اسکناس‌های کاغذی: پنج دلاری، ده دلاری، بیست دلاری، پنجاه دلاری و صد دلاری.
ارزش دلار استرالیا در برابر دلار آمریکا در سال ۲۰۰۰ کمتر از ۰٫۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ با رشدی زیاد به ۰٫۸ رسیده است[۲]. یک دلار استرالیا در ایران بیش از 38000 ریال خرید و فروش می‌شود[۳].
کد پول کشور استرالیا ۴۲۱۷ است که از سه اختصار بین اللملی تشکیل و تاریخ صدور و سند پول به تائید سازمان بین‌المللی استاندارد یا (ISO International Organization for Standardization) می‌رسد. اختصار کد پولی کشور استرالیا AUD که معمولاً با علامت اختصاری $.A و یا بصورت غیر رسمی AU$ نمایش داده می‌شود. دلار استرالیا، ششمین ارز مبادلات تجاری در بازار بورس جهانی بشمار می‌رود. این دلار به ترتیب پس از دلار آمریکا، یورو، ین، پوند استرلینگ، و فرانک سویس در مبادلات ارزی جهانی کاربرد دارد.
دلار استرالیا از جهت نرخ بهره بالا در این کشور، عدم مداخله دولت در بازار سهام خارجی، تثبیت اقتصاد و دولت، و سود معاملات بازرگانی بویژه با کشورهای آسیایی در سطح جهان مطرح است.
اولین بار دلار در تاریخ ۱۴ فوریه ۱۹۶۶ معرفی شد و هر ۲ دلار استرالیا معادل یک پوند و یا به ازای هر دلار ده «شلینگ» معاوضه می‌شد. در سال ۱۹۶۷ پس از آنکه «استرلیگ» در مقابل دلار آمریکا کم ارزش شد، برای اولین بار ارزش دلار استرالیا از «استرلینگ» پیشی گرفت. در همان زمان ارزش هر یک دلار استرالیا معادل ۱٫۱۲ دلار آمریکا مبادله می‌شد.
اولین سری دلارها در سال ۱۹۹۶ در واحدهای ۱, ۲, ۱۰ و ۲۰ دلاری، در همان اندازه اسکناسهای سابق پوند به چاپ رسید. اسکناس ۵ دلاری در سال ۱۹۶۷ پس از مقبولیت دیگر اسکناسها در میان مردم به بازار آمد. اسکناس یک دلاری جای خود را در سال ۱۹۸۴ به سکه داد و چهار سال بعد یعنی سال ۱۹۸۸ سکه دو دلاری جایگزین پول پلاستیکی شد. اسکناس ۵۰ دلاری در سال ۱۹۷۳ و سپس اسکناس یکصد دلاری در سال ۱۹۸۴ بمنظور پاسخ به تورم و سهولت در انجام معاملات بزرگتر معرفی گردید.
ارسال شده در دسته‌بندی نشده| 10:40 pm | پاسخ دهید: